చీకటి నుంచి చిమ్మచీకటి వైపు

నోరు మాట్లాడుతూనే ఉంది

మౌనం వెంటాడుతున్నా

కన్నీరు కారుతూనే ఉంది

కనుపాపకు తెలవకున్నా

దుఃఖం పెల్లుబుకుతూనే ఉంది

ఆలోచన అదుపులో ఉన్నా

గుండె రోదిస్తూనే ఉంది

ధైర్యం  ఓదారుస్తున్నా

మనసు మూగబోయింది ..

దానికిపుడన్నీ శత్రువులయ్యా ఎందుకో?

కాలం మారే  కొద్దీ

దూరం పెరిగే కొద్దీ

మార్పులు జరుగుతాయంటారు

నిజమే, మార్పేదో జరుగుతుంది

కానీ అది ఎవరివైపు, ఎటువైపు ?

మనసిప్పుడు ..

ఉన్న వారిని వదులుకోమంటుంది  

లేని వాళ్ళు కావాలంటుంది

లేనివాళ్ళు ఉన్నపుడు  

ఈ ఆలోచన రాదెందుకో?

సమస్యకు ఎదురీదమంటారు

కానీ సమస్య వస్తే మనిషి సగం చస్తాడు

అపుడు నిలకడగా ఉండడమే కష్టంగాఉంటే

ఎదురీదడం ఎట్లా?

ఏటికెదురీదటం  మూర్ఖత్వం  

సమస్యకెదురీదడం సాహసం

తొలి దానికి దేహం కావాలి

మలి దానికి ధైర్యం కావాలి

మరి ధైర్యం చెప్పేవారే సమస్యైతే

నా గుండెను నింపే దెవరు? తీరం దాటే దెప్పుడు?

ధైర్యం స్థైర్యం కోల్పోయినపుడు

లోకం చీకటైపోయినపుడు

రేపన్నది కనిపించనపుడు

మనసు ఏం ఆశిస్తుంది?

మనిషి ఏం కావాలనుకుంటాడు?

ప్రతి చీకటికి ఒక వెలుగు

ప్రతి నిన్నటికి ఒక రేపు

ఉంటాయంటారు కదా,

అది నిజమేనా? ఐతే..

ప్రతీ చావుకూ ఒక పుట్టుక

ఉంటుంది కదా?

Date: 22.09.2010